Μπέρδεμα...

Είναι που η μορφή σου έχει αφήσει το αποτύπωμά της στα σεντόνια μου.
Είναι που είπαμε πολλά.
Είναι που τα θυμάμαι όλα.
Είναι που επικοινωνείς ακόμα.
Είναι που περιμένω να επικοινωνείς ακόμα.
Είναι που μου δεν μπορώ να σου πώ όλα όσα θέλω.
Είναι που σε σκέφτομαι ακόμα.
Είναι που τα πράγματα δεν είναι όπως θα πρεπε να είναι.
Είναι και η εξεταστική που ζορίζει.
Είναι και το μυαλό μου που γυρίζει γύρω από εσένα.
Είναι που είσαι τόσο μακριά ορισμένες φορές.
Είναι που είσαι τόσο κοντά ορισμένες φορές.
Είναι που δεν θέλω να συγκρατηθώ.
Είναι που συγκρατούμαι.
Είναι που έχω επιλέξει άλλα.
Είναι που είμαι κυκλοθυμική.


Είναι που κάποτε μου είπες: " Είναι που η μορφή σου χωράει ακριβώς στην αγκαλιά μου"

Είναι που είμαι πιο ρομαντική από όσο περίμενα.

-Μαζί μου μπορείς να είσαι αυτός που είσαι. Ο χαρισματικός και απάλευτος εαυτός σου.

Μου λείπει εκείνο το παγκάκι..

Γιάννης Ρίτσος

Είπε:
ψηφίζω το γαλάζιο.
Εγώ το κόκκινο.
Κι εγώ.

Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.

Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.

Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.

Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.

Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινό δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.

Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.

Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ' αφτί σου.

Τόσο μικρό και τρυφερό
πως χωράει
όλη τη μουσική;

Ηδονή-
πέρα απ' τη γέννηση,
πέρα απ' το θάνατο.
Τελικό κι αιώνιο
παρόν.

Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;

Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ' τα δάχτυλα.
Ενώνεται.

Τώρα
με τη δική σου αναπνοή
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.

Δυό μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιά δευτερόλεπτα.

Τι να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;

Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.
Αθήνα 24.9.80

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω... Συλλέκτης στιγμών.

Υπάρχουν κάτι βράδια που σε κυριεύουν οι αναμνήσεις, σε κατατρώνε οι επιλογές, σου λείπουν τα πρόσωπα, αλλά πολύ περισσότερο.. Υπάρχουν κάτι βράδια που συνειδητοποιείς ότι αυτό που κάνεις, αυτό που προσπαθείς να κάνεις συνεχώς είναι να παροπλίζεσαι για αυτά τα βράδια. Κι όμως αυτά πάντα έρχονται.

Συλλέκτης στιγμών. Όμορφες στιγμές, όπως το άγγιγμα που σε ξυπνάει. Θλιβερές στιγμές, όπως το πρόσωπο που αποχωρίζεσαι -έστω και για λίγο. Λαμπερές στιγμές, όπως ένα ταξίδι όλο υποσχέσεις. Στιγμές γεμάτες χρώματα και μυρωδιές, σαν το πασχαλινό τραπέζι. Ειλικρινείς στιγμές, όπως τα λόγια που έφυγαν αναπάντεχα απο τα χείλη.

Παιχνίδια του μυαλού... ή μήπως όχι;

Σε αποζητώ, σε νιώθω παντου, σε κουβαλάω πάντα μαζί μου, αναρωτιέμαι, πώς θα ταν χωρίς εσένα? χωρίς εμένα και εσένα? τρέχω πανω σε μία μηχανή, προσπαθώ να δώ τα οσα περνούν, αλλα ζαλίζομαι. το ξέρεις ότι ζαλίζομαι? έχεις κάτι να μου πεις? θα πρεπε κάτι να ξέρω? γιατι? ψαχνω, μην ρωτήσεις τι. εσένα, εμένα. μιλώ. σου μιλώ? πες κάτι! πες! ό,τι να ναι. ό,τι σου ρχεται πρώτο στο μυαλό. μη σκέφτεσαι! με σκέφτεσαι? μου λείπεις. μου λείπεις? δε με μπερδευεις. δεν προλαβαίνεις να με μπερδέψεις. ούτε καν να με μπερδέψεις. δεν είναι έτσι όμως. όλα έχουν μια ταχύτητα. εσυ?

πάνω στο χάρτη κοκκινες διακεκομμένες γραμμές ενώνουν την Αθήνα με άλλες πόλεις. δε θέλω αλλες γραμμές. δεν με πειράζει που είναι διακεκομμένες. καθόλου. πάντα έτσι είναι, κάτι σε ενώνει και κάτι σε χωρίζει. μα εσύ? ξεχωριζεις. τα δαχτυλά σου τόσο έντονα ακόμα κρατούν το πρόσωπό μου. λες και έμεινε σημάδι, ανεξήτιλο. δεν είναι όμως σαν την ουλή. αυτό είναι άλλο. μ αρέσει, το θέλω. μονο που θέλω και τα χέρια και τα χείλη και τα μάτια. όλο. αυτό είναι. αυτό έψαχνα. το Όλο θέλω.

θαμπή εικόνα. σκιά. σαν άλλο φάντασμα. τριγυρνά... και με τραβά. κράτα με! που και που να με κρατάς από το χέρι. εχω ανάγκη να νιώθω ότι με νιώθεις.

Χάθηκα

Ήρθαν οι μάγισσες τις νύχτας χθες το βράδυ αργά

Μπήκαν στ' ονειρο μου ψάχνοντας

τις είδα, μα δεν τους μίλησα

Κοιταζα τον δρόμο μου μπροστα

το βραδυ -ξερεις- είναι εύκολο να χαθείς

λένε

Κάπου εδώ, βότσαλα έψαχνα γνωστά

να μην μου πάρει όλη τη βραδιά

και χάσω εσένα

και χάσω κι εμένα

Κοίταζα τον δρόμο μου μπροστά

μη βρώ κανέναν

σώματα ατίθασα, γυμνά

και πικραμένα

γύριζαν γύρω μου ξανά

χέρια, κορμιά και χείλη δροσερά

πουθενά

ούτε ένα.

Χάθηκα
και εσύ πουθενά.

24 Γράμματα...

24 γράμματα.. Μόνο 24 γράμματα. Πόσοι συνδυασμοί. Πόσες σημασίες... Πόσα νοήματα ενώνονταί τόσο συμβατικά με τις 24 αυτές μορφές. Κανείς δεν τους δίνει ιδιαίτερη σημασία. Όλοι ασχολούνται με το περιεχόμενο των λέξεων, κι όμως αυτός ο συμβιβασμός των νοημάτων να υποταχθούν στους φθόγγους είναι...απλά αναγκαίος, υπαρκτός και τέλειος!

Γράμματα...επαγγελματικά, ερωτικά, ενημερωτικά, παραπόνων... Άγνωστοι, γνωστοί, φίλοι, αγαπημένοι, εραστές... ανταλλάσσουν γράμματα και επιστολές. Τόσα πράγματα γράφονται καθημερινά και τόσα πράγματα αλλάζουν την ίδια στιγμή που τα τοποθετείς στο χαρτί...Τι περίεργο?! Και τώρα....

Γράμματα... κείμενα... blogs... Τα γραπτά μένουν. Όμως, η σκέψη εκφράζεται μέσα από τις λέξεις, μέσα από την γλώσσα... και όταν καταφέρνεις και τοποθετήσεις τις σκέψεις σου μέσα σε αυτούς τους 24 φθόγγους, τότε οι ασυναρτησίες ξαφνου αποκτούν μορφή και τάξη. Την εκάστοτε μορφή που εσύ θέλεις να τους δώσεις. Γι' αυτό και εγώ γράφω, σου γράφω γράμματα και επιστολές.

Καλώς όρισες!

Θέλω απλά να μπορέσω να κοιμηθώ...

...

και ξαφνικά ξυπνάς ανάστατη,

κοιτάς γύρω, ψάχνεις..

περνάς τα χέρια σου γύρω σου,

γιατί τα δικά του δεν είναι εκεί

και συνειδητοποιείς ότι

δε θα ξαναείναι ποτέ εκεί για σένα.

και νιώθεις μόνη

και νιώθεις αχάριστη,

γιατί δεν είσαι μόνη

έχεις άτομα, που σ'αγαπούν

και αγαπάς...

όμως όχι όπως εκείνα τα χέρια.

και παίρνεις απόφαση.

και γυρίζεις.

κουρνιάζεις δίπλα του

και αποκοιμιέσαι..

όμως πάλι ξυπνάς!

και τώρα εκείνος είναι δίπλα σου,

αλλά εσύ κουλουριάζεσαι στην άλλη γωνία

και νιώθεις μόνη

πιο μόνη από ποτέ..

και τότε φευγεις,

γιατί δεν έχεις λόγο πια

για να μείνεις.

Θέλω απλά να μπορέσω να κοιμηθώ...

Αλλάζω... ή καλύτερα "εξελίσσομαι"

εξέλιξη: η διαδικασία αλλαγής ή ανάπτυξης (συνήθ. από κατώτερο ή απλούστερο σε ανώτερο ή συνθετότερο επίπεδο)

η φύση εξελίσσεται
η γλώσσα εξελίσσεται
η τεχνολογία εξελίσσεται
ο πολιτισμός εξελίσσεται
η κοινωνία εξελίσσεται
ο άνθρωπος...

Ο άνθρωπος γεννιέται, μεγαλώνει και εξελίσσεται. Στην αρχή περπατά στα 4, στη συνέχεια σηκώνεται με κάποια βοήθεια, οπότε και περπατάει στα 3. Φτάνοντας στην κορυφή, γίνεται ανεξάρτητος και στέκεται στα δύο πόδια. Όρθιος και μόνος μπορεί τώρα και προχωρά, ψάχνει, άλλοτε χάνεται και άλλοτε ανακαλύπτει.

Ο χρόνος -ανεξάρτητα ποια σχέση έχει ο καθένας μας μαζί του- προχωρά και μας αλλάζει. Ειναι στη φύση μας μάλλον. Δεν ξέρω γιατί. Όλα και όλοι γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν. Για τα μετά κανείς δε μπορεί να ξέρει. Και γιατί να μάθει; Απο περιέργεια; Πόσοι έχουν πλέον περιέργεια, ανησυχία για να ανακαλύψουν κάτι παραπάνω; Η συνήθεια είναι μεγαλύτερη από την περιέργεια. Αλλά ακόμα και όταν καταφέρνει κανείς να ανακαλύψει κάτι... συνηθίζει.

Εξελισσόμαστε, μεταβαλλόμαστε, αλλάζουμε... Και ξέρετε τι ανακάλυψα;
Μ'αρέσει αυτή εξέλιξη, παρ'όλο που ορισμένες φορές δεν την προλαβαίνω.

Suspicious mind

Were caught in a trap
I cant walk out
Because I love you
too much baby

Why cant you see
What youre doing to me
When you dont believe a word I say?

We cant go on together
With suspicious minds
And we cant build our dreams
On suspicious minds

So, if an old friend I know
Drops by to say hello
Would I still see suspicion in your eyes?

Here we go again
Asking where Ive been
You cant see these tears are real
Im crying

We cant go on together
With suspicious minds
And be cant build our dreams
On suspicious minds

Oh let our love survive
Or dry the tears from your eyes
Lets dont let a good thing die

When honey, you know
Ive never lied to you
Mmm yeah, yeah

ΥΓ: Ο υπολογιστής επέστρεψε στη θέση του, το ίδιο και εγώ!
Καλή χρονιά!

στάλες

Λόγια
λέξεις
πράξεις
στιγμές
στάλες
Στάλες κυλούν αργά
το τζάμι πληγώνουν
2, 3, 4...κυλούν
και ενώνονται
και ξανά κυλούν
με μεγαλύτερη φόρα
με μεγαλύτερη δύναμη
περνούν μέσα από μονοπάτια
που άλλες έχουν ήδη χαράξει
κι όμως τόσο πρωτόγνωρα γι αυτές
Και η βροχή σταματάει
τα σύννεφα όμως δεν έχουν φύγει
κινούνται, τρέχουν, φεύγουν.
Και δεν τα βλέπω πια από το τζάμι
γιατί έχει θολώσει
και δε σε βλέπω πια
γιατί έχω θολώσει.
Μόνο οι στάλες κυλούν
και ας μην φαίνονται.

Η σονάτα του σεληνόφωτος

(απόσπασμα)

[Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' ένα νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδόσει μια - δυο ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στο Νέο]:

Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει και πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να ρθω μαζί σου.

...

Θα καθήσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον ήχο του φουστανιού
μου
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κ' έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησέ με να ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μονάζος πορεύεται στον έρωτα,
μονάζος στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου.

...


Η Σονάτα του Σεληνόφωτος γράφτηκε το 1956 από τον Γιάννη Ρίτσο. Στις 11 Νοεμβρίου κλείνονται 17 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή.

Έχει ο καιρός γυρίσματα

Αγαπημένος καιρός: η βροχή! Δυνατή και τρελή με αστραπές και βροντές, σε κάνει να κουρνιάζεις στον καναπέ με μια κουβέρτα και ένα βιβλίο,ή μπροστά στο τζάκι με καλή παρέα, ζεστή σοκολάτα και επιτραπέζιο, ή απλά κάτω από τα παπλώματα μαζί του. Οι άνθρωποι δεν βγαίνουν και τόσο εύκολα από τα σπίτια τους, αλλά όποιος επιχειρήσει μέσα στον κατακλυσμό να ρθει να σε βρεί, τότε σίγουρα το έχει ανάγκη... σε έχει ανάγκη, σε χρειάζεται, σε θέλει δίπλα του.

Έτσι και σήμερα, βρέχει. Όμως δεν μ'αρέσει όπως άλλοτε. Κάθομαι στο παράθυρο και κοιτώ τις σταγόνες στα φώτα. Κανείς δεν έχει περάσει με τα πόδια. Οι οδηγοί τρελαίνονται, κορνάρουν ο ένας στον άλλον να κάνει στην άκρη και όλοι εκνευρίζονται χωρίς λόγο. Και αυτοί που έχουν λόγο, δεν μιλούν γιατί δεν έχουν τι να πουν, παράξενο. Τι να πεις όταν ζείς σε μια κούτα; Τι να πεις όταν ζεις σε ένα κοντέινερ, λόγω του σεισμού; Τι να πείς όταν ζεις σε ένα κοντέινερ λόγω της πυρκαγιάς; Μάλλον αυτοί οι άνθρωποι δε μιλούν, όχι γιατί δεν έχουν τίποτα να πούν, αλλά επειδή δεν έχουν κανέναν να τους ακούσει.

Σήμερα δε μου αρέσει η βροχή.

Γιατί μαμά;

Το παιδί όταν έρχεται στον κόσμο ανοίγει τα μάτια, τα αφτιά και τα ρουθούνια για να μάθει. Αργότερα μαθαίνει να απεικονίζει τον κόσμο με ζωγραφιές. Μια γραμμούλα ο μπαμπάς, μια άλλη γραμμούλα πιο δίπλα η μαμά, ένα στρογγυλό σχήμα το σπίτι και τσούπ ως δια μαγείας να τη η οικογένεια μπροστά στα μάτια σας! Μετά ψάχνει να βρεί κώδικες για να επικοινωνήσει μαζί σας, αφού με τις γραμμούλες δεν τα πολυκατάφερε, μιας και ο καθένας βλέπει ό,τι μπορεί και στην παρούσα περίπτωση αυτά που βλέπουν οι μεγάλοι δεν αρκούν στους μικρούς.. Ξεκινά λοιπόν τις λέξεις, μετά προτάσεις, φράσεις και τσουπ να η επικοινωνία.

Μέχρι που φτάνει η ώρα και αρχίζει να ρωτάει απεγνωσμένα ξανά και ξανά "γιατί μαμά;". Για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του και δεν καταλαβαίνει, για όλα όσα γίνονται και διψάει για να μάθει. Κάποιες φορές οι απαντήσεις είναι εύκολες, κάποιες άλλες είναι δύσκολες και κάποιες δεν υπάρχουν... Περνάς αυτό το στάδιο και η περιέργεια για γνώση γίνεται συνήθεια και μεγαλώνεις και σε ενοχλούν οι ερωτήσεις γιατί χρειάζονται απαντήσεις, και σε ενοχλούν οι απαντήσεις γιατί χρειάζονται σκέψη, και σε ενοχλούν οι σκέψεις γιατί δε βρίσκεις πάντα απαντήσεις.

Και γυρνάς πίσω και αναρωτίεσαι γιατί;!

Παιχνίδια με τις λέξεις

Πάντα μου άρεσε να παίζω με τις λέξεις. Διάβαζα σήμερα -όπως κάνω τον τελευταίο μήνα. Αυτή τη φορά διάβαζα ποίηση. Τόσοι στίχοι, τόσες λέξεις, τόσα ζευγάρια αντιθέτων.

ζέστη - κρύο
μέρα - νύχτα
φως - σκοτάδι
λόγος - σιωπή
αγάπη - μίσος
ζωή - θάνατος
γέλιο - θλίψη
καλό - κακό
φυσικό - αφύσικο
θετικό - αρνητικό
παρουσία - απουσία
αλήθεια - ψέμα

αντίθετα... κι όμως ζευγάρια.
Για ένα μοναχά δε βρήκα:

έρωτας - (...τί;)

Κάπου εκεί στο "τί;" χάθηκα και εγώ.
Και αναρωτιέμαι....

τί-ποτα ή κά-τι;

Grazie tanto

Το σπίτι αυτό το απόγευμα δε με κρατάει μέσα. Ισως φταίει ότι είναι πολύ άδειο -λείπει η οικογένεις, βλέπεις- ίσως φταίει ότι είναι 21 Αυγούστου και σε 10 μέρες θα βρίσκομαι Αθήνα, ίσως απλά φταίει ότι διαβάζω.. Δεν ξέρω και δε με πολυαπασχολεί. Πέρνω την ψάθα και την πετσέτα, το βιβλίο μου, το τετραδιάκι μου και δρόμο... Περνάω την πλατεία, τον πεζόδρομο, παράλληλα με όλα τα ιστιοπλοϊκά και τα ταχύπλοα, περπατάω. Προσπερνώ τον φάρο, το άγαλμα του Παξινού. Τελειώνει το λιμάνι. Περνώ τον πρώτο ορμίσκο και συνεχίζω προς Μογγονήσι. Περνώ τον δεύτερο και τον τρίτο και κάπου εκεί στα μέσα της διαδρομής μέχρι το νησάκι κατεβαίνω με προσοχή από ένα μονοπατάκι - ο Θεός να το κάνει μονοπάτι- κάτω σε μια μικρή παραλία. Κοιτάζω γύρω μου, ένα ζευγάρι Ιταλών μονάχα. Σχετικά μεγάλοι σε ηλικία, η κυρία ξαπλωμένη στην πετσέτα της φλερτάρει με τις ακτίνες του ηλίου και ο κύριος με τα γκρίζα μαλλιά ψάχνει για αχινούς. Λευκά βότσαλα, πράσινα νερά και ο βράχος μου.

Τραχύς στην άκρη του. Λαξευμένος υπομονετικά από το νερό, που ως άλλος "δημιουργός" του δίνει μορφή -μορφές- τόσο διαφορετική, τόσο περίεργη και ταυτόχρονα μοναδική. Αλλάζει ανάλογα με τη θέση του ηλίου, την γωνία που το κοιτάς, την στιγμή. Γαλάζιος και καφέ στην αρχή του, καθώς τον αγκαλιάζουν τα κύματα και οι σταγόνες. Ενώ αναδύεται παίρνει ένα γκρίζο χρώμα με κάποιες ανταύγειες πιο σκούρες, που δημιουργούς οι βαθειές ραβδώσεις που έχουν χαραχθεί πάνω του. Λες και νιώθει, λες και αισθάνεται. Τον κοιτάς και είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή τον έπιασε ρίγη και δεν τα κατάφερε να κρατηθεί συμπαγής. Έσπασε. Σαν το δέρμα ενός καλογέρου από το Άθως, που μέσα από την πραότητα και την γαλήνη που βγάζει το πρόσωπό του, μόνο τις ρυτίδες έχει για να θυμίζουν τις στιγμές "απόκτησεις" της σοφίας του.

Κείται παράλληλα με τη θάλασσα και όχι κάθετα όπως οι περισσότεροι. Αναποφάσιστος, ταλαντεύεται ανάμεσα στη δροσιά του νερού και στα χάδια του αέρα. Σαν κομμάτι σκάλας φυσικής που οδηγεί στη μαγική "Χώρα του Ποτέ". Είναι ένα από τα σκαλοπάτια της ζωής μου. Απλώνω την πετσέτα μου και κάθομαι ήρεμα. Παίρνω το βιβλίο στα χέρια μου και παρέα με τον ήχο της θάλασσας, διαβάζω τις σελίδες σα σε παραμύθι. Μετά από καμιά ώρα πιου σηκώνω το κεφάλι μου, κοιτώ τον κυριούλη που έχει καθίσει στο διπλανό βραχάκι και τρώει αχινούς. Με κοιτά, χαμογελά και μου δίνει έναν... Δοκιμάζω και τον ευχαριστώ:

"Grazie tanto"

ΥΓ: Και για να μην ξεχνιόμαστε εβαλα και μια φωτό για να καταλάβετε που είμαι (αν και δε φαίνεται ο βράχος μου)

Τέλος

Κρίμα... 2,5 χρόνια απάτης. Λυπάμαι.

Παξοί

Το καράβι θα ταξιδεύει αργά και εγώ θα έχω αποκοιμηθεί μετά από 7 ώρες στο ΚΤΕΛ. Όταν θα ανοίξω τα μάτια μου θα βγώ και θα ανταμώσω το λιμάνι, που θα στέκει εκεί αγέροχο και ματωμένο από τα χρώματα του δειλινού. Γαλάζιο και πράσινο θα ενώνονται και μικρά μικρά σπιτάκια θα ξεπροβάλουν δειλά δειλά από γύρω από τα μικρά καραβάκια.

Θα κατέβω από το πλοίο της γραμμής και μαζί με το μικρό γαλάζιο βαλιτσάκι θα προχωρήσουμε προς το σπίτι. Θα περάσω μέσα από τα μικρά δρομάκια και θα φτάσω στο μικρό δυαράκι. Λίγο νερό στο πρόσωπο και μετά παραλία. Πιο πριν θα χω εξασφαλίσει το τι θα φάμε και που, γιατί "όλα καλά και όλα ωραία, αλλά θα φάμε και τίποτα;" όπως λέμε. Τα νερά θα ναι ζεστά μιας και θα ναι απόγευμα, ο κόσμος ήρεμος, ξέγνοιαστος, ξαπλωμένος σε στην παραλία θα ερωτοτροπεί με τις -όχι πλέον βλαβερές- ακτίνες του ηλίου. Και εγώ θα κοιτώ τα πεντακάθαρα νερά, το δειλινό και τον ορίζοντα και κάπου εκεί θα βρίσκω χαμόγελα, στιγμές, όνειρα, ηρεμία.

Εκεί θα μαι και θα αγναντεύω...





(ΥΓ: Ευχαριστώ το διαδίκτυο για τις φωτό)

Θέλω να...

Μαθαίνω
Νοσταλγώ
Ηρεμώ
Ζηλεύω
Αγχώνομαι
Αντιμετωπίζω
Κολλάω
Αναπολώ
Ταξιδεύω
Αναλύω
Ερωτεύομαι
Παιδεύω
Παιδεύομαι
Γεύομαι
Παρακολουθώ
Σκέφτομαι
Χαίρομαι
Ακούω
Μιλάω
Σωπαίνω
Μυρίζω
Συνεχίζω
Αγαπάω
Αγαπιέμαι
Πονώ
Χαμογελώ
Ξαφνιάζομαι
Αποχωρίζομαι
Επιθυμώ
Φιλώ
Αγκαλιάζω
Νιώθω
Επενδύω
Αναζητώ
Παθιάζομαι
Περιπλανιέμαι
Κατακτώ
Στοχοθετώ
Μεγαλώνω
Υπόσχομαι
Ψεύδομαι
Ωριμάζω
Γκρινιάζω
Σαρκάζω
Κουράζω
Κουράζομαι
Αναπολώ
Δημιουργώ
Χαλαρώνω
Ζεσταίνομαι
Τραγουδώ
Εκνευρίζομαι
Ακολουθώ
Πυροδοτώ
Κρατώ
Περιδιαβαίνω
Παρατηρώ
Προσπαθώ
Θυμάμαι
Αλλάζω
Ανασαίνω
Εμπιστεύομαι
Ονειρεύομαι
Ζω