Σε αποζητώ, σε νιώθω παντου, σε κουβαλάω πάντα μαζί μου, αναρωτιέμαι, πώς θα ταν χωρίς εσένα? χωρίς εμένα και εσένα? τρέχω πανω σε μία μηχανή, προσπαθώ να δώ τα οσα περνούν, αλλα ζαλίζομαι. το ξέρεις ότι ζαλίζομαι? έχεις κάτι να μου πεις? θα πρεπε κάτι να ξέρω? γιατι? ψαχνω, μην ρωτήσεις τι. εσένα, εμένα. μιλώ. σου μιλώ? πες κάτι! πες! ό,τι να ναι. ό,τι σου ρχεται πρώτο στο μυαλό. μη σκέφτεσαι! με σκέφτεσαι? μου λείπεις. μου λείπεις? δε με μπερδευεις. δεν προλαβαίνεις να με μπερδέψεις. ούτε καν να με μπερδέψεις. δεν είναι έτσι όμως. όλα έχουν μια ταχύτητα. εσυ?

πάνω στο χάρτη κοκκινες διακεκομμένες γραμμές ενώνουν την Αθήνα με άλλες πόλεις. δε θέλω αλλες γραμμές. δεν με πειράζει που είναι διακεκομμένες. καθόλου. πάντα έτσι είναι, κάτι σε ενώνει και κάτι σε χωρίζει. μα εσύ? ξεχωριζεις. τα δαχτυλά σου τόσο έντονα ακόμα κρατούν το πρόσωπό μου. λες και έμεινε σημάδι, ανεξήτιλο. δεν είναι όμως σαν την ουλή. αυτό είναι άλλο. μ αρέσει, το θέλω. μονο που θέλω και τα χέρια και τα χείλη και τα μάτια. όλο. αυτό είναι. αυτό έψαχνα. το Όλο θέλω.

θαμπή εικόνα. σκιά. σαν άλλο φάντασμα. τριγυρνά... και με τραβά. κράτα με! που και που να με κρατάς από το χέρι. εχω ανάγκη να νιώθω ότι με νιώθεις.

Χάθηκα

Ήρθαν οι μάγισσες τις νύχτας χθες το βράδυ αργά

Μπήκαν στ' ονειρο μου ψάχνοντας

τις είδα, μα δεν τους μίλησα

Κοιταζα τον δρόμο μου μπροστα

το βραδυ -ξερεις- είναι εύκολο να χαθείς

λένε

Κάπου εδώ, βότσαλα έψαχνα γνωστά

να μην μου πάρει όλη τη βραδιά

και χάσω εσένα

και χάσω κι εμένα

Κοίταζα τον δρόμο μου μπροστά

μη βρώ κανέναν

σώματα ατίθασα, γυμνά

και πικραμένα

γύριζαν γύρω μου ξανά

χέρια, κορμιά και χείλη δροσερά

πουθενά

ούτε ένα.

Χάθηκα
και εσύ πουθενά.

24 Γράμματα...

24 γράμματα.. Μόνο 24 γράμματα. Πόσοι συνδυασμοί. Πόσες σημασίες... Πόσα νοήματα ενώνονταί τόσο συμβατικά με τις 24 αυτές μορφές. Κανείς δεν τους δίνει ιδιαίτερη σημασία. Όλοι ασχολούνται με το περιεχόμενο των λέξεων, κι όμως αυτός ο συμβιβασμός των νοημάτων να υποταχθούν στους φθόγγους είναι...απλά αναγκαίος, υπαρκτός και τέλειος!

Γράμματα...επαγγελματικά, ερωτικά, ενημερωτικά, παραπόνων... Άγνωστοι, γνωστοί, φίλοι, αγαπημένοι, εραστές... ανταλλάσσουν γράμματα και επιστολές. Τόσα πράγματα γράφονται καθημερινά και τόσα πράγματα αλλάζουν την ίδια στιγμή που τα τοποθετείς στο χαρτί...Τι περίεργο?! Και τώρα....

Γράμματα... κείμενα... blogs... Τα γραπτά μένουν. Όμως, η σκέψη εκφράζεται μέσα από τις λέξεις, μέσα από την γλώσσα... και όταν καταφέρνεις και τοποθετήσεις τις σκέψεις σου μέσα σε αυτούς τους 24 φθόγγους, τότε οι ασυναρτησίες ξαφνου αποκτούν μορφή και τάξη. Την εκάστοτε μορφή που εσύ θέλεις να τους δώσεις. Γι' αυτό και εγώ γράφω, σου γράφω γράμματα και επιστολές.

Καλώς όρισες!

Θέλω απλά να μπορέσω να κοιμηθώ...

...

και ξαφνικά ξυπνάς ανάστατη,

κοιτάς γύρω, ψάχνεις..

περνάς τα χέρια σου γύρω σου,

γιατί τα δικά του δεν είναι εκεί

και συνειδητοποιείς ότι

δε θα ξαναείναι ποτέ εκεί για σένα.

και νιώθεις μόνη

και νιώθεις αχάριστη,

γιατί δεν είσαι μόνη

έχεις άτομα, που σ'αγαπούν

και αγαπάς...

όμως όχι όπως εκείνα τα χέρια.

και παίρνεις απόφαση.

και γυρίζεις.

κουρνιάζεις δίπλα του

και αποκοιμιέσαι..

όμως πάλι ξυπνάς!

και τώρα εκείνος είναι δίπλα σου,

αλλά εσύ κουλουριάζεσαι στην άλλη γωνία

και νιώθεις μόνη

πιο μόνη από ποτέ..

και τότε φευγεις,

γιατί δεν έχεις λόγο πια

για να μείνεις.

Θέλω απλά να μπορέσω να κοιμηθώ...

Αλλάζω... ή καλύτερα "εξελίσσομαι"

εξέλιξη: η διαδικασία αλλαγής ή ανάπτυξης (συνήθ. από κατώτερο ή απλούστερο σε ανώτερο ή συνθετότερο επίπεδο)

η φύση εξελίσσεται
η γλώσσα εξελίσσεται
η τεχνολογία εξελίσσεται
ο πολιτισμός εξελίσσεται
η κοινωνία εξελίσσεται
ο άνθρωπος...

Ο άνθρωπος γεννιέται, μεγαλώνει και εξελίσσεται. Στην αρχή περπατά στα 4, στη συνέχεια σηκώνεται με κάποια βοήθεια, οπότε και περπατάει στα 3. Φτάνοντας στην κορυφή, γίνεται ανεξάρτητος και στέκεται στα δύο πόδια. Όρθιος και μόνος μπορεί τώρα και προχωρά, ψάχνει, άλλοτε χάνεται και άλλοτε ανακαλύπτει.

Ο χρόνος -ανεξάρτητα ποια σχέση έχει ο καθένας μας μαζί του- προχωρά και μας αλλάζει. Ειναι στη φύση μας μάλλον. Δεν ξέρω γιατί. Όλα και όλοι γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν. Για τα μετά κανείς δε μπορεί να ξέρει. Και γιατί να μάθει; Απο περιέργεια; Πόσοι έχουν πλέον περιέργεια, ανησυχία για να ανακαλύψουν κάτι παραπάνω; Η συνήθεια είναι μεγαλύτερη από την περιέργεια. Αλλά ακόμα και όταν καταφέρνει κανείς να ανακαλύψει κάτι... συνηθίζει.

Εξελισσόμαστε, μεταβαλλόμαστε, αλλάζουμε... Και ξέρετε τι ανακάλυψα;
Μ'αρέσει αυτή εξέλιξη, παρ'όλο που ορισμένες φορές δεν την προλαβαίνω.