Ασυναρτησίες...

Ντριν

Ντριν

Εμ: Παρακαλώ; (το σηκώνω)

Διδ: Είναι εδώ. Τι κάνεις;

Εμ: ... (σιωπή ελάχιστων δευτερόλεπτων)


Μέχρι να ανοιγοκλείσω το τα βλέφαρά μου, σκέφτομαι:

1. Παίρνω το αυτοκίνητο και έρχομαι.
2. Και πώς να σκάσω μύτη σαν cool τυπάκι;
3. Δεν πάω πουθενά. Θα κάτσω σπίτι.
4. Με ποιον είναι;
5. Καλά και τι κάνει εκεί; Αυτός είναι δικός μας χώρος. Γιατί εισβάλλει έτσι;
6. Καλά είναι;
7. Τι παραγγείλανε;
8. Είπε τίποτα;
9. Γιατί να ρθω;
10. Γιατί θέλω.
11. Μα δεν θα με βγάλει πουθενά και αυτό δεν το θέλω.
12. Τι να φορέσω; Σταράκια ή γοβάκια;
13. Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά;
14. Γιατί δεν αποφασίζω απλά;
15. Πόσο καιρό έχω να τον δω;
16. Σίγά και τώρα άμα πάω, θα τον δώ; Πάλι τα παπούτσια μου θα κοιτάω.
17. Σταράκια θα βάλω.
18. Δεν πάω πουθενά!
19. Δε θέλω ούτε καν να τον βλέπω.
20. Μακάρι να 'ναι καλά...


Εμ: Καλά. Εδώ.

Διδ: Καθόμαστε μέσα. Ήρθανε, μας είδανε και μπήκαν μέσα και χαιρέτησαν. Ρώτησαν πότε θα ρθούν και οι άλλες. Μπύρες πήραν και έκατσαν έξω.

Εμ: ...

Διδ: Και σήμερα το συζήταγα με την Φ.

Εμ: ...

Διδ: Εσύ; Καλά; Τι κάνεις;

Εμ: Καλά. Εδώ. Στο Ιντερνετ χαζεύω.

Διδ: Με τη σχολή όλα καλά σήμερα; Ανέβηκες τελικά;

Εμ: Ναι, αλλά τζάμπα. Πρέπει να ξαναπάω. Αύριο θα κατέβω κέντρο.

Διδ: Α, ναι; Να μιλήσουμε. Θα πάω και εγώ για κάτι βιβλία.

Εμ: Οκ

Διδ: Έγινε. Θα μιλήσουμε. Φιλιά

Εμ: Να προσέχετε... Φιλιά


Πόσες σκέψεις μπορούν να περάσουν απο το μυαλό χωρίς να προλάβεις να το καταλάβεις. Απλά αντιδρά στο οποιοδήποτε ερέθισμα. Και αυτό δεν ήταν οποιοδήποτε ερέθισμα. Και έμεινα σπίτι, γιατί τι άλλο να κανα; ...Αφού αυτό σκέφτηκα.

Θέλω να βρέξει!

Όλο το πρωινό διάβαζα. Έτσι, ήρθε το μεσημέρι χωρίς να το καταλάβω. Έφαγα και είπα να ξαπλώσω. Ενώ βρισκόμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, κάπου ανάμεσα στο χώρο της φαντασίας και της πραγματικότητας, σε αυτό το γλυκό μεταίχμιο ήρθε στη μυτούλα μου μια μυρωδιά περίεργη.
Ένας αέρας κρύος τύλιξε το σώμα μου και με τράβηξε απαλά από τα χέρια του Μορφέα. Δεν άνοιξα τα μάτια. Δεν ήθελα να δώ τίποτα. Ήθελα να αφεθώ στο παιχνίδι του και το έκανα. Και τότε τα κατάφερα. Έδωσα όλη την προσοχή μου στην μυρωδιά που ο παράξενος ταξιδιώτης μου έφερνε στο δωμάτιο. Απομόνωσα όλες τις άλλες αισθήσεις και κράτησα μόνη αυτήν αιχμάλωτη του εαυτού μου. Και τότε μου ρθε η μυρωδιά της βροχής. Δροσερή, καθαρή και απόλυτη.
Έμεινα εκεί, στο κρεβάτι κολλημένη να αναρωτιέμαι πόσο τρελή μπορεί να είμαι. Μ'αρέσει η βροχή. Μ'αρέσει πολύ! Έχει το δικό της ρυθμό, άλλοτε γρήγορο και άλλοτε αργό. Απελευθερώνει μυρωδιές που κρύβονται φοβισμένες και περιμένουν να ρθει κάποιος να τις ανακαλύψει. Αποκλείει του ανθρώπους μα ταυτόχρονα τους φέρνει και πιο κοντά.
Σκέψου να δύει ο ήλιος και μικρές μικρές σταγόνες να ξεκινήσουν να πέφτουν. Φαντάσου να κοιτάς τη δύση και τα χρώματα μέσα από τα δάκρυα του ουρανού. Και μόλις ο ήλιος χαθεί, η βροχή να δυναμώσει. Εσύ να σαι σπίτι, χωρίς πολλά πολλά φώτα, με βρεγμένο κεφάλι από τη βροχή που σε πέτυχε στο δρόμο της επιστροφής σου, ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και χαμηλά τη μουσική, να συλλογίζεσαι: "'Ολα καλά πήγαν και σήμερα" και με ένα χαμόγελο κλεμμένης ευτυχίας να σε παίρνει ο ύπνος.
Μακάρι να έβρεχε σήμερα...

Υ.Γ.: Πάω να ξαπλώσω πάλι και ελπίζω αυτήν τη φορά να κοιμηθώ, γιατί πρέπει να συνεχίσω το διάβασμα.

Ο Γίγαντας (β' μέρος)

Μετά από παράκληση- προτροπή του 2σχ2 αποφάσισα να βάλω και μία φωτογραφία του εσωτερικού του γίγαντα, ή καλύτερα ό,τι έχει απομείνει από το εσωτερικό του αυτοκινήτου - ο Θεός να το κάνει αυτοκίνητο- για να δωθεί τώρα μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του. Απότερός μου στόχος βασικά είναι να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου μαζί σας μετά, στην αλλαγή (όχι φύλου), στην τελειποίησή του. Για να βαφτεί βγήκαν όλα τα καθίσματα, εκτός από το κάθισμα του οδηγού και όλες οι "ταπετσαρίες" απο τις πόρτες και γενικότερα έμεινε ένα κάθισμα και το τιμόνι σχεδόν.




Και να φανταστεί κανείς ότι εγώ τη Φιλολογία προσπαθώ να τελειώσω...

Ο Γίγαντας (α' μέρος)

Ταχύτητα! Σε ποιον δεν αρέσει; Ειδικά, όταν ταξιδεύεις τουλάχιστον 1 φορά τον μήνα με ένα αυτοκίνητο των 200 αλόγων από τα 10 σου χρόνια, λογικό δεν είναι να σου αρέσει; Λογικό δεν είναι να έχουν δει τα μάτια σου πολλά πράγματα και εκτός Αθήνας (ευτυχώς); Λογικό ή όχι, εμένα μ'αρέσει!
Τώρα όμως έρχεται η μικρή Μ... (εγώ δηλαδή) και σκέφτεται: έχεις κάνει τόσα ταξίδια, έχεις δει διάφορα, μάλλον την εμπειρία σου αυτή πρέπει να την εκμεταλλευτείς διαφορετικά. Και έτσι και έκανα. Έβαλα τον εαυτό μου μέσα στο αυτοκίνητό μας με τα 200 αλογα να χλιμιντρίζουν, έβαλα τον εαυτό μου μέσα σε ένα αυτοκίνητο με 100 άλογα και σε ένα αυτοκίνητο με 50. Φαντάστηκα, που θα μπορούσα να πάω, τι χρήση θα του κάνω και αποφάσισα ότι αν βάλω την μικρή Μ... μέσα σε ένα αυτοκίνητο και αφήσω κάτω από το νευρικό ποδαράκι της 100 άλογα, τότε δε θα αντισταθεί και θα τα ελευθερώσει από τον στάβλο τους, πράγμα αν όχι παράτολμο, σίγουρα επικίνδυνο. Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω τον γίγαντα!

Ο Γίγαντας, είναι ένα Fiat 500 του 1962 με οροφή και τεχνικά χαρακτηριστικά που σκίζουν μέσα στην πόλη, δηλαδή λιγότερα από 500 κ.ε., γύρω στα 19 άλογα και τελική 95 χλμ/ώρα. Ένα αυτοκινητάκι που είχε ξεχαστεί τα τελευταία 5 χρόνια μέσα στο γκαράζ και ήρθε η ώρα του να βγεί, να φτιαχτεί, να γίνει κουκλίστικο και ασφαλές για τη μικρή Μ... και να βγεί και πάλι στους δρόμους. Μπορεί να μην τρέχει, αλλά τις διαδρομές που χρειάζεται, μπορεί να τις κάνει. Ακόμα και διακοπές θα πάμε μαζί! Θα φτάσει Πειραιά, θα μπει στο καράβι και από εκεί σε οποιοδήποτε νησάκι και να βγεί, θα διαπρέψει! Νομίζω ότι δε χρειάζομαι παραπάνω, ε; Άσε που θα βρίσκω να παρκάρω και παντού!
Αν, λοιπόν, σε κανα 2 μήνες τύχει να κάνετε βόλτα στην Ποσειδώνος και στη δεξιά λωρίδα, περάσετε σα σχεδόν σταματημένο τον γίγαντα, που μπορεί να έχει προκαλέσει κυκλοφοριακό χάος με τα 50 χλμ που θα πηγαίνει, μη τον μαλώσετε. Απλά, κορνάρετέ του παιχνιδιάρικα, γιατί αυτό είναι: το καινούριο μου παιχνίδι!

Καλές βόλτες!

Υ.Γ.: Τον έβαψα με αυτό το διακριτικό χρωματάκι, γιατί είναι που είναι μικρός, τουλάχιστον να φαίνεται... Έχει πολύ δουλειά ακόμα, μέχρι και καθίσματα του αλλάζω.

Ατί_θ_ασος...

Σαν άτι το μυαλό μου τρέχει, καλπάζει μακριά για άλλα μέρη, για άλλα ταξίδια. Σα να κρύβω έναν άσσο στο μανίκι μου...τον νου μου! Δε χρειάζεται τίποτα. Ούτε λεφτά, ούτε οργάνωση, ούτε αυτοκίνητο. Με έναυσμα μια εικόνα, ένα τραγούδι, ένα πρόσωπο ή δίχως αυτά ξεκινά ένα ταξίδι για το άγνωστο.
Άγνωστο είπα; Όχι, ακριβώς. Αυτό το ταξίδι το κάνει συχνά -αν και δεν έχει πάντα προορισμό- με αποτέλεσμα να μην είναι ακριβώς άγνωστο. Έχει μάλλον τον απόλυτο συνδυασμό! Αυτό που ψάχνω παντού, σε πρόσωπα και καταστάσεις, σε εικόνες, ήχους και μυρωδιές. Καταφέρνει με έναν τρόπο περίεργο και ανεξήγητο για μένα να είναι οικείο, γιατί ταξιδεύει συχνά. Άγνωστο, γιατί ποτέ δεν ξέρω που θα με βγάλει. Και μυστηριώδες, γιατί με θρέφει με έναν τρόπο μαγικό. Είναι πηγή ζωής, αν και κάποιες φορές μπερδεύομαι τι από αυτά που μου δείχνει ανήκουν στη σφαίρα της πραγματικότητας και τι ανήκει στη σφαίρα του φανταστικού!

Είπα σήμερα να πάρω μαζί μου και εσάς αν θέλετε.. Ξεκινάμε λοιπόν.

Κάθομαι στο γραφείο μου, δίπλα από το παράθυρο. Κοιτάζω έξω και το βλέμμα μου φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Τα μάτια μου έχουν καθηλωθεί στα μικρά φωτάκια που αχνοφαίνονται. Το σώμα μου βγαίνει από το κόκκινο φορεματάκι μου, ανεβαίνει ψηλά και κατευθύνεται προς τα εκεί. Δεν κοιτάζω πίσω. Ξέρω πως θα μείνει εκεί στην καρέκλα μου και θα περιμένει υπομονετικά να επιστρέψω. Περνάω πάνω από πολυκατοικίες, δρόμους, πλατείες και κόσμο και φτάνω στη θάλασσα. Τα φωτάκια τώρα έχουν πληθήνει, έχουν μετατραπεί σε πλωτές πολιτείες μικρές και μεγάλες.
Ψάχνω και βρίσκω ένα μικρό ιστιοπλοϊκό. Είναι μπλέ με άσπρες γραμμές, που τυλίγουν τις καμπύλες του. Μέσα είσαι εσύ και με περιμένεις. Σε έχω στήσει 22 χρόνια, αλλά δεν ανησυχείς. Περιμένεις υπομονετικά. Με μια απέραντι σιγουριά. Ξέρεις ότι σε ψάχνω και, κυρίως, ξέρεις ότι θα σε βρώ. Έχω καθήσει στα σκαλιά της καμπίνας και σε χαζεύω. Δίχως να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω μου, απλά λές: "ξεκινάμε;". Χαμογελώ και ανεβαίνω πάνω, να λύσω τα πανιά για να φύγουμε.
Ο αέρας θα μας πάει. Φυσάει και δίνει ώθησει στο πανί, που παίρνει το σχήμα στήθους έφηβης κοπέλας, που προσπαθεί να σχηματιστεί. Ο αέρας που χαϊδεύει τα πρόσωπά μας, που μας δίνει πνοή. Ο αέρας που φέρνει τη μυρωδιά της θάλασσας και της αλμύρας στη μύτη σου και που ανακατέβει, σα μικρό παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο, τα μαλλιά σου. Αυτός σα δεύτερος καπετάνιος πάνω στο σκαρί θα αποφασίζει την ώθηση που θα μας δώσει, γρήγορα ή αργά, ανάλογα το σημείο, την ώρα, τις ορέξεις.
Προορισμός; Τι άλλο; Οι Παξοί... Ένα νησί τόσο μικρό, ώστε να έχει τα απαραίτητα, δηλαδή ηρεμία, οικειότητα και χαμόγελα. Όχι άγχος, όχι έγνοιες, όχι εργασίες και, κυρίως, όχι πτυχιακή. Νησί πράσινο με γαλάζια νερά, λευκά βότσαλα και υπέροχα ταβερνάκια, μεζεδάκια, ουζάκια.
Θα μαστε εκεί το ξημέρωμα. Τα δελφίνια θα μας κάνουν συντροφιά στο ταξίδι καθώς θα διασχίζουμε το Ιόνιο κάνοντας διάφορες "στάσεις" για τα απολύτως απαραίτητα...

Γαβ!Γαβ!

Κοιτάζω και το κόκκινο φορεματάκι με τυλίγει. Η σκύλα μου μου φωνάζει. Μάλλον κατάλαβε ότι ταξίδευα. Μάλλον ζήλεψε που δεν την πήρα μαζί μου. Έχει ακουμπήσει τη φάτσα της στα πόδια μου και μου ζητά ένα εισιτήριο για το επόμενο ταξίδι...

Υ. Γ.: Ταξιδέψτε... με ή χωρίς σκύλο!

Υ.Γ.: Εάν δεν έχετε πάει Παξούς...κρίμα!