Grazie tanto

Το σπίτι αυτό το απόγευμα δε με κρατάει μέσα. Ισως φταίει ότι είναι πολύ άδειο -λείπει η οικογένεις, βλέπεις- ίσως φταίει ότι είναι 21 Αυγούστου και σε 10 μέρες θα βρίσκομαι Αθήνα, ίσως απλά φταίει ότι διαβάζω.. Δεν ξέρω και δε με πολυαπασχολεί. Πέρνω την ψάθα και την πετσέτα, το βιβλίο μου, το τετραδιάκι μου και δρόμο... Περνάω την πλατεία, τον πεζόδρομο, παράλληλα με όλα τα ιστιοπλοϊκά και τα ταχύπλοα, περπατάω. Προσπερνώ τον φάρο, το άγαλμα του Παξινού. Τελειώνει το λιμάνι. Περνώ τον πρώτο ορμίσκο και συνεχίζω προς Μογγονήσι. Περνώ τον δεύτερο και τον τρίτο και κάπου εκεί στα μέσα της διαδρομής μέχρι το νησάκι κατεβαίνω με προσοχή από ένα μονοπατάκι - ο Θεός να το κάνει μονοπάτι- κάτω σε μια μικρή παραλία. Κοιτάζω γύρω μου, ένα ζευγάρι Ιταλών μονάχα. Σχετικά μεγάλοι σε ηλικία, η κυρία ξαπλωμένη στην πετσέτα της φλερτάρει με τις ακτίνες του ηλίου και ο κύριος με τα γκρίζα μαλλιά ψάχνει για αχινούς. Λευκά βότσαλα, πράσινα νερά και ο βράχος μου.

Τραχύς στην άκρη του. Λαξευμένος υπομονετικά από το νερό, που ως άλλος "δημιουργός" του δίνει μορφή -μορφές- τόσο διαφορετική, τόσο περίεργη και ταυτόχρονα μοναδική. Αλλάζει ανάλογα με τη θέση του ηλίου, την γωνία που το κοιτάς, την στιγμή. Γαλάζιος και καφέ στην αρχή του, καθώς τον αγκαλιάζουν τα κύματα και οι σταγόνες. Ενώ αναδύεται παίρνει ένα γκρίζο χρώμα με κάποιες ανταύγειες πιο σκούρες, που δημιουργούς οι βαθειές ραβδώσεις που έχουν χαραχθεί πάνω του. Λες και νιώθει, λες και αισθάνεται. Τον κοιτάς και είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή τον έπιασε ρίγη και δεν τα κατάφερε να κρατηθεί συμπαγής. Έσπασε. Σαν το δέρμα ενός καλογέρου από το Άθως, που μέσα από την πραότητα και την γαλήνη που βγάζει το πρόσωπό του, μόνο τις ρυτίδες έχει για να θυμίζουν τις στιγμές "απόκτησεις" της σοφίας του.

Κείται παράλληλα με τη θάλασσα και όχι κάθετα όπως οι περισσότεροι. Αναποφάσιστος, ταλαντεύεται ανάμεσα στη δροσιά του νερού και στα χάδια του αέρα. Σαν κομμάτι σκάλας φυσικής που οδηγεί στη μαγική "Χώρα του Ποτέ". Είναι ένα από τα σκαλοπάτια της ζωής μου. Απλώνω την πετσέτα μου και κάθομαι ήρεμα. Παίρνω το βιβλίο στα χέρια μου και παρέα με τον ήχο της θάλασσας, διαβάζω τις σελίδες σα σε παραμύθι. Μετά από καμιά ώρα πιου σηκώνω το κεφάλι μου, κοιτώ τον κυριούλη που έχει καθίσει στο διπλανό βραχάκι και τρώει αχινούς. Με κοιτά, χαμογελά και μου δίνει έναν... Δοκιμάζω και τον ευχαριστώ:

"Grazie tanto"

ΥΓ: Και για να μην ξεχνιόμαστε εβαλα και μια φωτό για να καταλάβετε που είμαι (αν και δε φαίνεται ο βράχος μου)

Τέλος

Κρίμα... 2,5 χρόνια απάτης. Λυπάμαι.

Παξοί

Το καράβι θα ταξιδεύει αργά και εγώ θα έχω αποκοιμηθεί μετά από 7 ώρες στο ΚΤΕΛ. Όταν θα ανοίξω τα μάτια μου θα βγώ και θα ανταμώσω το λιμάνι, που θα στέκει εκεί αγέροχο και ματωμένο από τα χρώματα του δειλινού. Γαλάζιο και πράσινο θα ενώνονται και μικρά μικρά σπιτάκια θα ξεπροβάλουν δειλά δειλά από γύρω από τα μικρά καραβάκια.

Θα κατέβω από το πλοίο της γραμμής και μαζί με το μικρό γαλάζιο βαλιτσάκι θα προχωρήσουμε προς το σπίτι. Θα περάσω μέσα από τα μικρά δρομάκια και θα φτάσω στο μικρό δυαράκι. Λίγο νερό στο πρόσωπο και μετά παραλία. Πιο πριν θα χω εξασφαλίσει το τι θα φάμε και που, γιατί "όλα καλά και όλα ωραία, αλλά θα φάμε και τίποτα;" όπως λέμε. Τα νερά θα ναι ζεστά μιας και θα ναι απόγευμα, ο κόσμος ήρεμος, ξέγνοιαστος, ξαπλωμένος σε στην παραλία θα ερωτοτροπεί με τις -όχι πλέον βλαβερές- ακτίνες του ηλίου. Και εγώ θα κοιτώ τα πεντακάθαρα νερά, το δειλινό και τον ορίζοντα και κάπου εκεί θα βρίσκω χαμόγελα, στιγμές, όνειρα, ηρεμία.

Εκεί θα μαι και θα αγναντεύω...





(ΥΓ: Ευχαριστώ το διαδίκτυο για τις φωτό)

Θέλω να...

Μαθαίνω
Νοσταλγώ
Ηρεμώ
Ζηλεύω
Αγχώνομαι
Αντιμετωπίζω
Κολλάω
Αναπολώ
Ταξιδεύω
Αναλύω
Ερωτεύομαι
Παιδεύω
Παιδεύομαι
Γεύομαι
Παρακολουθώ
Σκέφτομαι
Χαίρομαι
Ακούω
Μιλάω
Σωπαίνω
Μυρίζω
Συνεχίζω
Αγαπάω
Αγαπιέμαι
Πονώ
Χαμογελώ
Ξαφνιάζομαι
Αποχωρίζομαι
Επιθυμώ
Φιλώ
Αγκαλιάζω
Νιώθω
Επενδύω
Αναζητώ
Παθιάζομαι
Περιπλανιέμαι
Κατακτώ
Στοχοθετώ
Μεγαλώνω
Υπόσχομαι
Ψεύδομαι
Ωριμάζω
Γκρινιάζω
Σαρκάζω
Κουράζω
Κουράζομαι
Αναπολώ
Δημιουργώ
Χαλαρώνω
Ζεσταίνομαι
Τραγουδώ
Εκνευρίζομαι
Ακολουθώ
Πυροδοτώ
Κρατώ
Περιδιαβαίνω
Παρατηρώ
Προσπαθώ
Θυμάμαι
Αλλάζω
Ανασαίνω
Εμπιστεύομαι
Ονειρεύομαι
Ζω

Χαθήκαμε...

Τυχαία σε πετυχαίνω σε ένα καφέ. Σε κοιτώ και ξαφνιάζομαι. Φορώντας το ίδιο χαμόγελο έκπληξης και χαράς.. Πόσο καιρό έχω να σε δώ; Ήμασταν φίλοι. Κολλητοί. Όπου ο ένας, τσουπ αμέσως μετά και ο άλλος. Και τώρα; Σε πετυχαίνω τυχαία σε ένα καφέ...

Τόσα χαμόγελα, τόσες σκέψεις, τόσα σχέδια, τόσες προσδωκίες. Μου χεις λείψει. Θέλω να σε δω να γελάς και να με πειράζεις. Να σε κοιτάζω αυστηρά και πέφτουμε στα πατώματα από τα γέλια και οι δύο. Να μου γκρινιάζεις επειδή φωνάζω και να φωνάζω επειδή θέλω να γκρινιάξω. Να κάτσουμε στην κούνια και να κοιτάμε τα φώτα του Ελληνικού. Να πάρουμε ένα σωρό βλακείες από το περίπτερο και να πάμε να τις φάμε στο αυτοκίνητο δίπλα από το κολυμβητήριο. Να κάτσουμε ώρες ατελείωτες σπίτι, να λιώσουμε, να αναλύσουμε τα πάντα και στο τέλος να καταλήξουμε εκεί που αρχίσαμε.

Και τώρα...σε πετυχαίνω τυχαία σε ένα καφέ.

Χαθήκαμε. Πράγματι. Χαθήκαμε. Πώς χάνονται δυο άνθρωποι; Τόσα τους συνδέουν, τόσα τους ενώνουν, κι όμως, απλά χάνονται. Απλά; Και εσύ μου λείπεις. Όμως άμα γυρίσεις, δε θα μαι πια εδώ. Γιατί αλλάζουν οι άνθρωποι, μάτια μου. Και εμείς δεν διαφέρουμε καθόλου. Είμαστε απλά ανθρωποι, και αλλάζουμε. Είναι θέμα μοίρας, χρόνου, συγχρονισμού;Δεν ξέρω.

Και τώρα... σε πετυχαίνω τυχαία σε ένα καφέ.

Και κάθεσαι σε άλλο τραπέζι, κάθομαι σε άλλο τραπέζι. Με άλλες παρέες, με άλλους φίλους. Με άλλα όνειρα και άλλες προσδωκίες. Χτίζουμε το μέλλον επενδύοντας στο παρόν, επενδύοντας στους ανθρώπους. Χαμογελάμε και λέμε ταυτόχρονα: "Τι κάνεις; Χαθήκαμε.."