Θέλω να...

Μαθαίνω
Νοσταλγώ
Ηρεμώ
Ζηλεύω
Αγχώνομαι
Αντιμετωπίζω
Κολλάω
Αναπολώ
Ταξιδεύω
Αναλύω
Ερωτεύομαι
Παιδεύω
Παιδεύομαι
Γεύομαι
Παρακολουθώ
Σκέφτομαι
Χαίρομαι
Ακούω
Μιλάω
Σωπαίνω
Μυρίζω
Συνεχίζω
Αγαπάω
Αγαπιέμαι
Πονώ
Χαμογελώ
Ξαφνιάζομαι
Αποχωρίζομαι
Επιθυμώ
Φιλώ
Αγκαλιάζω
Νιώθω
Επενδύω
Αναζητώ
Παθιάζομαι
Περιπλανιέμαι
Κατακτώ
Στοχοθετώ
Μεγαλώνω
Υπόσχομαι
Ψεύδομαι
Ωριμάζω
Γκρινιάζω
Σαρκάζω
Κουράζω
Κουράζομαι
Αναπολώ
Δημιουργώ
Χαλαρώνω
Ζεσταίνομαι
Τραγουδώ
Εκνευρίζομαι
Ακολουθώ
Πυροδοτώ
Κρατώ
Περιδιαβαίνω
Παρατηρώ
Προσπαθώ
Θυμάμαι
Αλλάζω
Ανασαίνω
Εμπιστεύομαι
Ονειρεύομαι
Ζω

Χαθήκαμε...

Τυχαία σε πετυχαίνω σε ένα καφέ. Σε κοιτώ και ξαφνιάζομαι. Φορώντας το ίδιο χαμόγελο έκπληξης και χαράς.. Πόσο καιρό έχω να σε δώ; Ήμασταν φίλοι. Κολλητοί. Όπου ο ένας, τσουπ αμέσως μετά και ο άλλος. Και τώρα; Σε πετυχαίνω τυχαία σε ένα καφέ...

Τόσα χαμόγελα, τόσες σκέψεις, τόσα σχέδια, τόσες προσδωκίες. Μου χεις λείψει. Θέλω να σε δω να γελάς και να με πειράζεις. Να σε κοιτάζω αυστηρά και πέφτουμε στα πατώματα από τα γέλια και οι δύο. Να μου γκρινιάζεις επειδή φωνάζω και να φωνάζω επειδή θέλω να γκρινιάξω. Να κάτσουμε στην κούνια και να κοιτάμε τα φώτα του Ελληνικού. Να πάρουμε ένα σωρό βλακείες από το περίπτερο και να πάμε να τις φάμε στο αυτοκίνητο δίπλα από το κολυμβητήριο. Να κάτσουμε ώρες ατελείωτες σπίτι, να λιώσουμε, να αναλύσουμε τα πάντα και στο τέλος να καταλήξουμε εκεί που αρχίσαμε.

Και τώρα...σε πετυχαίνω τυχαία σε ένα καφέ.

Χαθήκαμε. Πράγματι. Χαθήκαμε. Πώς χάνονται δυο άνθρωποι; Τόσα τους συνδέουν, τόσα τους ενώνουν, κι όμως, απλά χάνονται. Απλά; Και εσύ μου λείπεις. Όμως άμα γυρίσεις, δε θα μαι πια εδώ. Γιατί αλλάζουν οι άνθρωποι, μάτια μου. Και εμείς δεν διαφέρουμε καθόλου. Είμαστε απλά ανθρωποι, και αλλάζουμε. Είναι θέμα μοίρας, χρόνου, συγχρονισμού;Δεν ξέρω.

Και τώρα... σε πετυχαίνω τυχαία σε ένα καφέ.

Και κάθεσαι σε άλλο τραπέζι, κάθομαι σε άλλο τραπέζι. Με άλλες παρέες, με άλλους φίλους. Με άλλα όνειρα και άλλες προσδωκίες. Χτίζουμε το μέλλον επενδύοντας στο παρόν, επενδύοντας στους ανθρώπους. Χαμογελάμε και λέμε ταυτόχρονα: "Τι κάνεις; Χαθήκαμε.."

Και τώρα τι κάνουμε;

4 μαθήματα ακόμα.
1,5 εβδομάδες εξεταστικής.
1 κουκλί που περιμένει να κάνω κάτι και...
ο εαυτός μου.

Ωραία... και τώρα τι κάνουμε;

Διαβάζω

Διαβάζω. Τις τελευταίες μέρες συνέχεια. Τις τελευταίες ώρες αδιαλύπτως. Διαβάζω και αγχώνομαι. Τελευταία μέρα σήμερα πριν την εξεταστική. Αύριο ξεκινά να μετράει ο χρόνος αντίστροφα. Μέχρι τώρα μέτραγα τις μέρες μέχρι τις εξετάσεις. Από αύριο θα μετράω τις μέρες μέχρι το καλοκαίρι.

Τι ελεγα; Α, ναι! Διαβάζω και αγχώνομαι. Εκεί είχα μείνει. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη:

Το άγχος ορίζεται ως μια δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που εκδηλώνεται ως αντίδραση σε προκλήσεις ή κινδύνους του περιβάλλοντος. Το άτομο κατακλύζεται από ένα αρνητικό συναίσθημα πως κάτι συμβαίνει ή θα συμβεί το οποίο δε μπορεί να ελέγξει. Το άγχος εκφράζεται σωματικά, ψυχολογικά και σε επίπεσο συμπεριφοράς και ερμηνεύεται πολλαπλά με βάση τη γενετική προδιάθεση, την ιδιοσυγκρασία του παιδιού, τους οικογενειακούς παράγοντες, εμπειρίες μάθησης, σχέσεις του παιδιού, πρακτικές γονέως κ.ά. Από την άλλη πλευρά, το άγχος ως προσαρμογή λειρουργεί για να μας προειδοποιήσει πως κινδυνεύουμε από κάτι ή για να μας κινητοποιήσει προς ορισμένες συμπεριφορές.

Ο φόβος, λοιπόν, αφορά την αντιμετώπιση ενός ξαφνικού και συγκεκριμένου φυσικού κινδύνου που σε κατακλύζει, είναι ξαφνικός και ο ίδιος διαρκεί για λίγο. Πολλά παιδιά νιώθουν ήπιους φόβους κατά καιρούς και ανάλογα με το πλαίσιο της ζωής τους. Ωστόσο, όταν ο φόβος παραμείνει γοα μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι υπερβολικός, δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία του παιδιού και επηρεάζει στην καθημερινή του λειτουργία, ορίζεται ως φοβία. Το άγχος αφορά κυρίως ανησυχία, έντονη έγνοια και στενοχώρια, χωρίς εύκολα προσδιοριζόμενο αντικείμενο. Πρόκειται περισσότερο για μια απροσδιόριστη αίσθηση, με ασάφεια ως προς την προέλευσή της, η οποία έχει διάρκεια και είναι σα να μας προετοιμάζει για μια άβολη κατάσταση....

Απόσπασμα από το βιβλίο που διαβάζω: Προσαρμογή στο σχολείο, πρόληψη και αντιμετώπιση δυσκολιών.

Γι' αυτό σας λέω... Διαβάζω και αγχώνομαι!

Καλημέρααααα!

Κολλήματα

Ανεβαίνω στο δωμάτιο. Η ζέστη ανυπόφορη. Ξαπλώνω φορώντας τα ελάχιστά, αλλά και αυτά είναι πολλά για την αποψινή βραδιά. Σηκώνομαι. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Κάθομαι στην κούνια και χαζεύω το φεγγάρι. Η μια του άκρη έχει πιαστεί από μια κεραία στο απο κάτω στενό. Δεν φταίει εκείνη. Αυτό ευθύνεται για την κατάστασή του. Σήμερα κατέβηκε χαμηλά, πιάστηκε και κόλλησε.

Πόσοι από εμάς έχουμε κολλήσει; Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ξεκολλήσει; Γιατί να συμβαίνει αυτό; Είναι κάποια ανωμαλία περασμένη στο γενετικό μας υλικό ή μήπως απλά κανένας δεν ξέρει τόσο καλά τον εαυτό του όσο νομίζει ή όσο θα 'θελε;

Κάποιοι κολλάνε σε στιγμές. Άλλοι σε γεγονότα. Κάποιοι τρίτοι σε αντικείμενα. Και τέλος, σε πρόσωπα. Όμως είναι αλήθεια ή ψέματα; Κολλάμε πραγματικά σε κάτι από τα παραπάνω ή το μυαλό ξαφνικά αποφασίζει να δράσει αυτόνομα; Όμορφες οι στιγμές ή άσχημα τα γεγονότα, αυτό ήταν! Πέρασαν! Κερδίσαμε ή χασαμε και προχωρήσαμε.

Όμως, πρόσωπα...Αυτά είναι άλλη κατηγορία. Διαφορετική. Γιατί αλλάζουν, μεταβάλλονται. Δεν παραμένουν σταθερά ούτε στιγμή! Κι όμως, τι περίεργοι που είμαστε; Εμείς παίρνουμε αυτό το ασταθές, το μεταβλητό, το ρευστό και... κολλάμε. Μένουμε εκεί σταθερά. Χωρίς μεταβολές. Χωρίς τρομερές αποκλίσεις. Πώς τα καταφέρνουμε; Πώς είναι δυνατόν κάποια γυναίκα να μπορεί να γυρίσει μετά από 30 χρόνια που δεν τον έχει δεί, που την έχει παρατήσει, που δεν της έχει δώσει κανένα σημείο επαφής... Πώς είναι δυνατόν να δηλώνει ερωτευμένη; Με ποιον; Γιατί σίγουρα ο ίδιος άνθρωπος πριν από 30 χρόνια, είναι κάποιος πολύ διαφορετικός από τον σημερινό. Και εκείνη; Εκεί; Κολλημένη; Μα πού ακριβώς;;;

Ένα απαλό αεράκι με ξυπνά από το λήθαργο. Κοιτάζω το φεγγάρι. Έχει ξεκολλήσει, όμως τώρα είναι κόκκινο. Από ντροπή ίσως. Μπααα, από τις σκέψεις θα είναι έτσι! Πλησίασε αρκετά τους ανθρώπους σήμερα και άκουσε ακόμα πιο πολλά. Κλάματα, τσακωμούς, έρωτες, γέλια...

Ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο. Γιατί αύριο έχω διάβασμα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω κολλήσει: Σε αυτήν την εξεταστική θα δώσω 7 μαθήματα μέσα σε 15 μέρες και θα τα περάσω και με βαθμό. Έτσι, θα φύγω ήρεμη για Παξούς.

Καληνύχτα
...και σε ΣΕΝΑ.