Γιατί μαμά;

Το παιδί όταν έρχεται στον κόσμο ανοίγει τα μάτια, τα αφτιά και τα ρουθούνια για να μάθει. Αργότερα μαθαίνει να απεικονίζει τον κόσμο με ζωγραφιές. Μια γραμμούλα ο μπαμπάς, μια άλλη γραμμούλα πιο δίπλα η μαμά, ένα στρογγυλό σχήμα το σπίτι και τσούπ ως δια μαγείας να τη η οικογένεια μπροστά στα μάτια σας! Μετά ψάχνει να βρεί κώδικες για να επικοινωνήσει μαζί σας, αφού με τις γραμμούλες δεν τα πολυκατάφερε, μιας και ο καθένας βλέπει ό,τι μπορεί και στην παρούσα περίπτωση αυτά που βλέπουν οι μεγάλοι δεν αρκούν στους μικρούς.. Ξεκινά λοιπόν τις λέξεις, μετά προτάσεις, φράσεις και τσουπ να η επικοινωνία.

Μέχρι που φτάνει η ώρα και αρχίζει να ρωτάει απεγνωσμένα ξανά και ξανά "γιατί μαμά;". Για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του και δεν καταλαβαίνει, για όλα όσα γίνονται και διψάει για να μάθει. Κάποιες φορές οι απαντήσεις είναι εύκολες, κάποιες άλλες είναι δύσκολες και κάποιες δεν υπάρχουν... Περνάς αυτό το στάδιο και η περιέργεια για γνώση γίνεται συνήθεια και μεγαλώνεις και σε ενοχλούν οι ερωτήσεις γιατί χρειάζονται απαντήσεις, και σε ενοχλούν οι απαντήσεις γιατί χρειάζονται σκέψη, και σε ενοχλούν οι σκέψεις γιατί δε βρίσκεις πάντα απαντήσεις.

Και γυρνάς πίσω και αναρωτίεσαι γιατί;!

Παιχνίδια με τις λέξεις

Πάντα μου άρεσε να παίζω με τις λέξεις. Διάβαζα σήμερα -όπως κάνω τον τελευταίο μήνα. Αυτή τη φορά διάβαζα ποίηση. Τόσοι στίχοι, τόσες λέξεις, τόσα ζευγάρια αντιθέτων.

ζέστη - κρύο
μέρα - νύχτα
φως - σκοτάδι
λόγος - σιωπή
αγάπη - μίσος
ζωή - θάνατος
γέλιο - θλίψη
καλό - κακό
φυσικό - αφύσικο
θετικό - αρνητικό
παρουσία - απουσία
αλήθεια - ψέμα

αντίθετα... κι όμως ζευγάρια.
Για ένα μοναχά δε βρήκα:

έρωτας - (...τί;)

Κάπου εκεί στο "τί;" χάθηκα και εγώ.
Και αναρωτιέμαι....

τί-ποτα ή κά-τι;

Grazie tanto

Το σπίτι αυτό το απόγευμα δε με κρατάει μέσα. Ισως φταίει ότι είναι πολύ άδειο -λείπει η οικογένεις, βλέπεις- ίσως φταίει ότι είναι 21 Αυγούστου και σε 10 μέρες θα βρίσκομαι Αθήνα, ίσως απλά φταίει ότι διαβάζω.. Δεν ξέρω και δε με πολυαπασχολεί. Πέρνω την ψάθα και την πετσέτα, το βιβλίο μου, το τετραδιάκι μου και δρόμο... Περνάω την πλατεία, τον πεζόδρομο, παράλληλα με όλα τα ιστιοπλοϊκά και τα ταχύπλοα, περπατάω. Προσπερνώ τον φάρο, το άγαλμα του Παξινού. Τελειώνει το λιμάνι. Περνώ τον πρώτο ορμίσκο και συνεχίζω προς Μογγονήσι. Περνώ τον δεύτερο και τον τρίτο και κάπου εκεί στα μέσα της διαδρομής μέχρι το νησάκι κατεβαίνω με προσοχή από ένα μονοπατάκι - ο Θεός να το κάνει μονοπάτι- κάτω σε μια μικρή παραλία. Κοιτάζω γύρω μου, ένα ζευγάρι Ιταλών μονάχα. Σχετικά μεγάλοι σε ηλικία, η κυρία ξαπλωμένη στην πετσέτα της φλερτάρει με τις ακτίνες του ηλίου και ο κύριος με τα γκρίζα μαλλιά ψάχνει για αχινούς. Λευκά βότσαλα, πράσινα νερά και ο βράχος μου.

Τραχύς στην άκρη του. Λαξευμένος υπομονετικά από το νερό, που ως άλλος "δημιουργός" του δίνει μορφή -μορφές- τόσο διαφορετική, τόσο περίεργη και ταυτόχρονα μοναδική. Αλλάζει ανάλογα με τη θέση του ηλίου, την γωνία που το κοιτάς, την στιγμή. Γαλάζιος και καφέ στην αρχή του, καθώς τον αγκαλιάζουν τα κύματα και οι σταγόνες. Ενώ αναδύεται παίρνει ένα γκρίζο χρώμα με κάποιες ανταύγειες πιο σκούρες, που δημιουργούς οι βαθειές ραβδώσεις που έχουν χαραχθεί πάνω του. Λες και νιώθει, λες και αισθάνεται. Τον κοιτάς και είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή τον έπιασε ρίγη και δεν τα κατάφερε να κρατηθεί συμπαγής. Έσπασε. Σαν το δέρμα ενός καλογέρου από το Άθως, που μέσα από την πραότητα και την γαλήνη που βγάζει το πρόσωπό του, μόνο τις ρυτίδες έχει για να θυμίζουν τις στιγμές "απόκτησεις" της σοφίας του.

Κείται παράλληλα με τη θάλασσα και όχι κάθετα όπως οι περισσότεροι. Αναποφάσιστος, ταλαντεύεται ανάμεσα στη δροσιά του νερού και στα χάδια του αέρα. Σαν κομμάτι σκάλας φυσικής που οδηγεί στη μαγική "Χώρα του Ποτέ". Είναι ένα από τα σκαλοπάτια της ζωής μου. Απλώνω την πετσέτα μου και κάθομαι ήρεμα. Παίρνω το βιβλίο στα χέρια μου και παρέα με τον ήχο της θάλασσας, διαβάζω τις σελίδες σα σε παραμύθι. Μετά από καμιά ώρα πιου σηκώνω το κεφάλι μου, κοιτώ τον κυριούλη που έχει καθίσει στο διπλανό βραχάκι και τρώει αχινούς. Με κοιτά, χαμογελά και μου δίνει έναν... Δοκιμάζω και τον ευχαριστώ:

"Grazie tanto"

ΥΓ: Και για να μην ξεχνιόμαστε εβαλα και μια φωτό για να καταλάβετε που είμαι (αν και δε φαίνεται ο βράχος μου)

Τέλος

Κρίμα... 2,5 χρόνια απάτης. Λυπάμαι.

Παξοί

Το καράβι θα ταξιδεύει αργά και εγώ θα έχω αποκοιμηθεί μετά από 7 ώρες στο ΚΤΕΛ. Όταν θα ανοίξω τα μάτια μου θα βγώ και θα ανταμώσω το λιμάνι, που θα στέκει εκεί αγέροχο και ματωμένο από τα χρώματα του δειλινού. Γαλάζιο και πράσινο θα ενώνονται και μικρά μικρά σπιτάκια θα ξεπροβάλουν δειλά δειλά από γύρω από τα μικρά καραβάκια.

Θα κατέβω από το πλοίο της γραμμής και μαζί με το μικρό γαλάζιο βαλιτσάκι θα προχωρήσουμε προς το σπίτι. Θα περάσω μέσα από τα μικρά δρομάκια και θα φτάσω στο μικρό δυαράκι. Λίγο νερό στο πρόσωπο και μετά παραλία. Πιο πριν θα χω εξασφαλίσει το τι θα φάμε και που, γιατί "όλα καλά και όλα ωραία, αλλά θα φάμε και τίποτα;" όπως λέμε. Τα νερά θα ναι ζεστά μιας και θα ναι απόγευμα, ο κόσμος ήρεμος, ξέγνοιαστος, ξαπλωμένος σε στην παραλία θα ερωτοτροπεί με τις -όχι πλέον βλαβερές- ακτίνες του ηλίου. Και εγώ θα κοιτώ τα πεντακάθαρα νερά, το δειλινό και τον ορίζοντα και κάπου εκεί θα βρίσκω χαμόγελα, στιγμές, όνειρα, ηρεμία.

Εκεί θα μαι και θα αγναντεύω...





(ΥΓ: Ευχαριστώ το διαδίκτυο για τις φωτό)